Μια ιατρική περιπέτεια 3.500 ετών που ξεκίνησε με τη γεύση των ούρων και κατέληξε στη σωτηρία εκατομμυρίων ανθρώπων.
Ο πάπυρος Ebers περιγράφει μια νόσο με "πολυουρία χωρίς πόνο". Είναι η πρώτη γραπτή αναφορά στον διαβήτη.
Ο σπουδαίος Έλληνας γιατρός δίνει το όνομα "Διαβήτης" (από το ρήμα διαβαίνω). Παρατηρεί ότι το νερό που πίνει ο ασθενής περνάει από μέσα του σαν σιφώνι, αναλλοίωτο. Η περιγραφή του είναι ανατριχιαστικά ακριβής:
"Ο Διαβήτης είναι μια εντυπωσιακή αρρώστια... Τα νεφρά και η κύστη αποβάλλουν ασταμάτητα ούρα. Η δίψα είναι αχαλιναγώγητη... Η ζωή είναι σύντομη, δυσάρεστη και επώδυνη."
Ανακαλύπτει ότι τα ούρα των διαβητικών είναι γλυκά σαν μέλι. Προσθέτει τον όρο "Mellitus" (Σακχαρώδης/Μελίρρυτος) για να τον ξεχωρίσει από τον Άποιο Διαβήτη.
Σε ένα ιστορικό πείραμα στο Στρασβούργο, αφαιρούν το πάγκρεας από έναν σκύλο. Την επόμενη μέρα, βλέπουν μύγες να μαζεύονται στα ούρα του σκύλου. Τα ούρα ήταν γεμάτα ζάχαρη. Η σύνδεση Πάγκρεας-Διαβήτης είχε βρεθεί!
Η πιο δραματική στιγμή στην ιστορία της ιατρικής. Μια ομάδα Καναδών ερευνητών αλλάζει τον κόσμο.
Ο 14χρονος Leonard Thompson, ετοιμοθάνατος, ζυγίζοντας μόλις 29 κιλά, λαμβάνει την πρώτη ένεση της καθαρισμένης ουσίας. Το σάκχαρό του πέφτει, ανακτά τις δυνάμεις του και ζει. Η ουσία ονομάστηκε Ινσουλίνη (από το λατινικό insula = νησί, λόγω των νησιδίων του Langerhans).
Το 1923, οι Banting και Macleod τιμήθηκαν με το βραβείο Nobel. Ο Banting, θυμωμένος που παραλείφθηκε ο Best, μοιράστηκε το χρηματικό έπαθλο μαζί του.
Σήμερα, με αντλίες ινσουλίνης, αισθητήρες συνεχούς καταγραφής και βιοσυνθετικές ινσουλίνες, ο διαβήτης δεν είναι πια θανατική καταδίκη, αλλά μια διαχειρίσιμη κατάσταση. Η ιστορία συνεχίζεται...