Ο Διαβήτης στο Παιδί (Τύπος 1)

Μια χρόνια κατάσταση που απαιτεί προσαρμογή, αλλά δεν εμποδίζει το παιδί να ζήσει μια απόλυτα φυσιολογική ζωή, να αθληθεί και να διακριθεί.

Δεν φταίτε εσείς, ούτε το παιδί για κάτι που έφαγε. Είναι αυτοάνοσο νόσημα. Το σώμα επιτέθηκε κατά λάθος στα κύτταρα του παγκρέατος που παράγουν ινσουλίνη και τα κατέστρεψε. Δεν κολλάει, δεν κληρονομείται άμεσα (υπάρχει απλώς προδιάθεση) και δεν περνάει με το χρόνο.

Το παιδί χρειάζεται ινσουλίνη για να ζήσει. Σήμερα έχουμε σύγχρονες πένες και αντλίες που κάνουν τη ζωή πολύ πιο εύκολη.

  • Πολλαπλές ενέσεις (Basal-Bolus): Μια ινσουλίνη αργής δράσης (βάση) 1-2 φορές τη μέρα και μια γρήγορης δράσης πριν από ΚΑΘΕ γεύμα.
  • Αντλία Ινσουλίνης: Μια μικρή συσκευή που φοράει το παιδί και δίνει ινσουλίνη συνεχώς.

ΤΑ ΠΑΝΤΑ! Δεν υπάρχει "απαγορευμένο" φαγητό. Το παιδί με διαβήτη έχει τις ίδιες διατροφικές ανάγκες με κάθε άλλο παιδί.

Το κλειδί είναι η καταμέτρηση υδατανθράκων (Carb Counting). Αν το παιδί θέλει παγωτό, μπορεί να φάει, αρκεί να υπολογίσει πόση ινσουλίνη χρειάζεται για να το καλύψει.

Ο αθλητισμός είναι σύμμαχος. Βοηθάει τη δράση της ινσουλίνης. Προσοχή μόνο στην υπογλυκαιμία.

Tip: Πριν την προπόνηση, μετρήστε το σάκχαρο. Αν είναι <100 mg/dL, φάτε ένα φρούτο ή μισό τοστ.

Όταν το παιδί έχει πυρετό ή ίωση, το σάκχαρο ανεβαίνει (στρες οργανισμού).

  • Μην κόβετε την ινσουλίνη (ακόμα και αν δεν τρώει πολύ).
  • Μετράτε σάκχαρο και κετόνες (στα ούρα ή στο αίμα) κάθε 2-3 ώρες.
  • Δώστε πολλά υγρά.
  • Επικοινωνήστε με το γιατρό αν κάνει εμετούς (κίνδυνος κετοξέωσης).
Πίσω στα Γενικά Ψυχολογία Παιδιού